Lindi mëshira për njerëzimin. Lindi ai që do t'i mësonte botës se njeriu ka dinjitet, se drejtësia duhet të vlejë për të gjithë dhe se mëshira nuk duhet të njohë kufij.
Ai erdhi në një shoqëri ku i forti shpesh e shtypte të dobëtin, ku njeriu vlerësohej sipas pasurisë, fisit dhe pozitës, ku jetimi ishte i pambrojtur, gruaja nënçmohej dhe skllavi shihej si pronë pa dinjitet njerëzor.
Në atë realitet lindi Muhamedi ﷺ dhe solli një mesazh që e ndryshoi mënyrën se si duhej të shikohej njeriu: me dinjitet, drejtësi dhe mëshirë.
Lindi udhëheqësi që i dha drejtësisë një kuptim universal.
Ai nuk erdhi për të ndërtuar një shoqëri ku drejtësia vlente vetëm për të fortët. Ai mësoi se drejtësia duhet të jetë mbi interesin personal, mbi pasurinë, mbi fisin dhe mbi pozitën.
Ai e mësoi njeriun se nuk ka madhështi të vërtetë në pasuri, pushtet apo prejardhje, por në devotshmëri dhe moral.
Dhe sot, kur bota ende përballet me luftëra, padrejtësi, varfëri, diskriminim dhe shkelje të të drejtave të njeriut, mesazhi i tij për drejtësinë mbetet jashtëzakonisht aktual.
Me fjalën "Lexo!" filloi një revolucion i dijes:
Fjala e parë e shpalljes ishte: "Lexo!"
Ky nuk ishte vetëm një urdhër për të lexuar një tekst. Ishte një thirrje për dije, për të menduar, për të kërkuar të vërtetën dhe për ta ngritur njeriun përmes arsimit.
Një shoqëri nuk mund të përparojë pa dije. Një njeri nuk mund të ndërtojë një të ardhme të mirë pa mësim.
Prandaj, dashuria për Muhamedin ﷺ duhet të na shtyjë drejt dijes, leximit dhe edukimit.
Me moralin e tij fitoi zemrat:
Muhamedi ﷺ nuk i mësoi njerëzit vetëm me fjalë. Ai vetë ishte shembulli i asaj që predikonte.
Ishte i drejtë kur mund të ishte i padrejtë, falës kur kishte mundësi të hakmerrej, i mëshirshëm me të dobëtit dhe i kujdesshëm ndaj njerëzve.
Për këtë arsye, jeta e tij vazhdon të lexohet dhe të studiohet nga miliona njerëz në mbarë botën.
Ishte shembull në familje:
Dashuria për Muhamedin ﷺ nuk duhet të shfaqet vetëm në fjalë dhe ceremoni.
Ajo duhet të shihet në mënyrën se si sillemi me familjen tonë.
Ai na mësoi se madhështia e njeriut nuk matet vetëm me atë se si sillet para njerëzve, por edhe me atë se si sillet në shtëpinë e tij.
Prandaj, nëse e duam Muhamedin ﷺ, duhet të kemi më shumë durim me bashkëshortin, më shumë dashuri për fëmijët, më shumë respekt për prindërit dhe më shumë kujdes për familjen.
Ishte mbrojtës i të dobëtëve:
Jetimi, i varfri, i paafti, i huaji, i pambrojturi dhe ai që nuk kishte fuqi të kërkonte të drejtën e vet nuk mbetën jashtë mesazhit të tij.
Ai e mësoi shoqërinë se një komunitet nuk duhet të matet vetëm nga pasuria e të pasurve, por edhe nga mënyra se si kujdeset për të dobëtit.
Kjo është një mësim shumë i madh për kohën tonë, kur pranë nesh mund të ketë njerëz që vuajnë, ndërsa ne kalojmë pranë tyre pa i vërejtur.
Na mësoi se njeriu ka përgjegjësi për njeriun.
Mesazhi i tij nuk ishte: "Mendo vetëm për veten.":
Përkundrazi, ai ndërtoi një shoqëri ku besimtari kujdeset për vëllanë e tij, ku i pasuri nuk harron të varfrin, ku fqinji nuk lihet pas dore dhe ku dhimbja e tjetrit nuk duhet të jetë indiferente për ne.
Kjo është ajo që i mungon shumë shoqërisë sonë sot: ndjenja e përgjegjësisë ndaj njëri-tjetrit.
Na mësoi vëllazërinë:
Ai i bashkoi njerëzit mbi bazën e besimit dhe moralit, duke i mësuar se dallimet mes tyre nuk duhet të bëhen shkak për përbuzje dhe padrejtësi.
Në një kohë kur bota ndahet nga urrejtja, racizmi, nacionalizmi ekstrem dhe konfliktet, mesazhi i vëllazërisë dhe respektit njerëzor bëhet edhe më i rëndësishëm.
Na mësoi mëshirën:
Muhamedi ﷺ ishte mëshirë për botët.
Mëshira e tij nuk ishte vetëm një ndjenjë. Ishte mënyrë jetese.
Mëshira ndaj fëmijës, ndaj të moshuarit, ndaj të varfrit, ndaj fqinjit, ndaj të dobëtit dhe ndaj atij që kishte nevojë.
Sot bota ka shumë nevojë për teknologji, ekonomi dhe zhvillim, por mbi të gjitha ka nevojë për mëshirë dhe njerëzi.
Na mësoi se besimi duhet të shndërrohet në moral
Nuk mjafton të themi se e duam Muhamedin ﷺ.
Pyetja është: A shihet kjo dashuri në sjelljen tonë?
Nëse e duam atë, duhet të jemi më të drejtë.
Nëse e duam atë, duhet të jemi më të mëshirshëm.
Nëse e duam atë, duhet të respektojmë prindërit.
Nëse e duam atë, duhet të kujdesemi për familjen.
Nëse e duam atë, duhet të ndihmojmë të varfrin dhe jetimin.
Nëse e duam atë, duhet të largohemi nga gënjeshtra, padrejtësia, mashtrimi dhe dëmtimi i njerëzve.
Mesazhi i tij është ende i gjallë:
Kanë kaluar shekuj, por mesazhi i tij nuk është vjetërsuar.
Përkundrazi, sa më shumë që bota përballet me luftëra, varfëri, padrejtësi, dhunë, përçarje, vetmi dhe krizë morale, aq më shumë nevojitet rikthimi te vlerat që ai solli.
Drejtësia e tij na duhet.
Mëshira e tij na duhet.
Morali i tij na duhet.
Dituria që ai mësoi na duhet.
Dashuria dhe vëllazëria që ai ndërtoi na duhen.
Prandaj, si ta shënojmë 12 Rebiul-Evvelin?
Ta shënojmë me lexim, sepse mesazhi filloi me "Lexo!".
Ta shënojmë me dije, sepse ai e ngriti pozitën e dijes.
Ta shënojmë me moral, sepse ai ishte shembull i moralit.
Ta shënojmë me mëshirë, sepse ai ishte mëshirë për njerëzimin.
Ta shënojmë me drejtësi, sepse ai na mësoi të mos e shkelim të drejtën e askujt.
Ta shënojmë me dashuri për familjen dhe shoqërinë, sepse ai na mësoi se besimi duhet të reflektohet në marrëdhëniet tona.
Dhe mbi të gjitha, ta shënojmë duke ndjekur shembullin e tij, sepse dashuria më e bukur për Muhamedin ﷺ nuk është vetëm ajo që thuhet me gjuhë, por ajo që dëshmohet me jetë.
Le ta bëjmë këtë ditë një kujtesë për veten.
Nëse e duam atë, le të bëhemi edhe ne më të dobishëm për njerëzit.
Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi Muhamedin ﷺ, mbi familjen e tij, mbi shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që e ndjekin rrugën e tij deri në Ditën e Gjykimit.