Një ditë sulltani vendosi të dilte në rrugët e qytetit së bashku me vezirin e tij. Vërejti se të gjithë ishin të përkushtuar duke i bërë shërbimin e duhur punës dhe për këtë i shprehu një lloj kënaqësie vezirit i cili e shoqëronte.

Ishte një njeri i sëmurë nga një sëmundje që nuk kishte ilaç. Kudo që shkonte, njerëzit i thoshin:

Ishte një djalë keqbërës i cili nuk e respektonte nënën e tij dhe e konsideronte si barrë për të.

Një miku im më tregon:

Ishte njëherë një tregtar i cili kishte një dyqan të vogël, ku shiste lodra dhe gjëra tjera për fëmijë.

Një ditë, mësuesi dhe nxënësi i tij gjendeshin në pyll. Teksa bridhnin të mrekulluar nga bukuritë e pyllit, nxënësi ndjeu një shqetësim që i përsëritej shpesh dhe që kishte të bënte me faktin se mendja e tij ishte goxha e trazuar, plot zhurma e mendime kaotike.

Një herë e një kohë jetonte një mbret që posedonte një pasuri përrallore. Në çdo udhëtim ai merrte me vete një pjesë të pasurisë dhe ndjente kënaqësi të madhe duke e ekspozuar atë në mesin e njerëzve.

Një ditë Kalifi i fisit Abbasit shkoi në Xhami.

Një musliman, siç është publikuar në revistën el-Bushra, kishte marrë me qira një shtëpi.

Një njeri i paturp kishte dëgjuar për një të urtë, prandaj vendosi të shkonte dhe ta sfidonte. Pasi mbërriti, ai filloi ta fyejë dhe ta poshtërojë atë në të gjitha mënyrat e mundshme ...