Një djalosh i cili kishte moshën për martesë, filloi si çdo i ri të kërkonte fatin e jetës dhe me cilësitë morale dhe familjare që kishte, filluan t’i vinin oferta te ndryshme për martesë.

Një njeri kishte zakon t’i thotë të birit ...

Djersitesha dhe dridhesha si asnjëherë në jetë. Sytë ishin të drejtuar kah peshorja e veprave duke pritur vendimin.

Shejh Dhulfikar Ahmedi tregon:

Në një pyll, dy burra po prisnin pemë. Burri i parë ngrihej herët në mëngjes dhe fillonte të priste pemë. Ndërsa njëra pemë rrëzohej, ai kalonte menjëherë te tjetra. Edhe në mbrëmje e linte prerjen e pemëve disa orë pas shokut të tij.

Një njeri i urtë ishte duke punuar arën e tij, ndërkohë i afrohet një djalosh dhe e pyet:

Një mbret kishte dalë në një piknik në natyrë për të përthithur pak ajër të pastër. Gjatë shëtitjes pa një bujk i cili me plotë hare po mbjelltë tokën. E takoi dhe epyeti:

Një ditë, një njeri i pasur i jep një të varfëri shportën përplot mbeturina.

Imam Azami ishte shumë i zgjuar dhe kishte një mendjemprehtësi që u gjente zgjidhje praktike çështjeve. Si shembull për këtë, transmetohet një ngjarje e rëndësishme.

Në vitin 98 hixhri, Halifeja Sulejman bin Abdulmelik shkoi në Medine dhe pyeti njerëzit që takoi aty: