Në kodrat e Libanit jetonte një asket, larg njerëzve, i vetmuar. Jetën e kalonte në shpellë. Ditën agjëronte e natën falej. Për çdo ditë, me urdhrin e Allahut, para akshamit i vinte një bukë. Gjysmën e hante për iftar e gjysmën tjetër në syfyr.

Një njeri një ditë në erë të madhe gjuante harabela, dhe për shkak të erës së fortë, i hyri pluhuri në sy dhe filloi të lotonte pandërprerë.

Tek çezma e vetme e fshatit ishin mbledhur tre gra dhe po mbushnin enët e tyre me ujë. Duke biseduar me njëra tjetrën pranë tyre ishte afruar një plak dhe me kureshtje filloi t’i dëgjonte çfarë po flisnin.

Një i urtë erdhi tek kalifi i asaj kohe, dhe kalifi i tha: - Më këshillo!

Një pasdite, djali i afrohet nënës së tij dhe i jep një copë letre në të cilën shkruante:

Babai dhe i biri ishin duke ecur nëpër pyll.

Ishte ditë e diele. Burri zgjohet herët në mëngjes merr në dorë gazetën dhe për të hequr lodhjen e një jave të tërë mendon që gjithë ditën ta kalojë në shtëpi.

Tregimi për Musain a.s. dhe Hidrin na kujton një mësim nga shumë mësime tjera.

Djalosh i vogël i cili sapo kishte hyrë në klasën e parë, ftoi nënën e tij në takimin e parë prindëror. Për fatin e tij të keq, ajo pranoi të shkonte.

Në vitin 1898, mbreti gjerman, Vilhemi II, e vizitoi Shamin, saktë qytetin e Damaskut ku u prit jashtëzakonisht mirë.